Zobacz wszytkie serwisy JOE.pl
blogiblog4u.pl blogiblogasek.pl katalog stronwjo.pl avataryavatary.ork.pl czcionkiczcionki.joe.pl aliasydai.pl, ork.pl, j6.pl tapety tapety.joe.pl obrazkiobrazki na NK
Online: ---
zdrowie i choroby
Szanowny Użytkowniku,
Zanim klikniesz 'Przejdź do serwisu', prosimy o przeczytanie tej informacji.
Zgodnie z art. 13 ust. 1 ogólnego rozporządzenia o ochronie danych osobowych z dnia 27 kwietnia 2016 r. (RODO), informujemy, iż Państwa dane osobowe zawarte w plikach cookies są przetwarzane w celu i zakresie niezbędnym do udostępniania niektórych funkcjonalności serwisu. W przypadku braku zgody na takie przetwarzanie prosimy o zmianę ustawień w stosowanej przez Państwa przeglądarce internetowej.
Administratorem Pani/Pana danych osobowych jest GO-MEDIA, z siedzibą ul. Stanisława Betleja 12 lok 10, 35-303 Rzeszów, VAT-ID: PL792-209-42-66.
Podanie danych jest dobrowolne ale niezbędne w celu świadczenia spersonalizowanej reklamy oraz dostępu do niektórych funkcjonalności serwisu.
Posiada Pani/Pan prawo dostępu do treści swoich danych i ich sprostowania, usunięcia, ograniczenia przetwarzania, prawo do przenoszenia danych, prawo do cofnięcia zgody w dowolnym momencie bez wpływu na zgodność z prawem przetwarzania, wszelkie wnioski dotyczące wskazanych powyżej praw prosimy kierować na adres email: gomedia@interia.pl.
dane mogą być udostępniane przez Administratora podmiotom: Netsprint S.A., Google LLC, Stroer Digital Operations sp. z o.o., w celu prowadzenia spersonalizowanej reklamy oraz dostępu do niektórych funkcjonalności serwisu.
podane dane będą przetwarzane na podstawie zgody tj. art. 6 ust. 1 pkt i zgodnie z treścią ogólnego rozporządzenia o ochronie danych.
dane osobowe będą przechowywane do czasu cofnięcia zgody.
ma Pan/Pani prawo wniesienia skargi do GIODO gdy uzna Pani/Pan, iż przetwarzanie danych osobowych Pani/Pana dotyczących narusza przepisy ogólnego rozporządzenia o ochronie danych osobowych z dnia 27 kwietnia 2016 r.
klikmapa.pl
Przedawnienie roszczenia wierzyciela spółki
Notes

Przedawnienie roszczenia wierzyciela spółki

Nie znajduje też, zdaniem Sądu Apelacyjnego, uzasadnienia zarzut sprzeczności żądania z zasadami współżycia społecznego, trudno bowiem uznać za nadużycie prawa dochodzenie wierzytelności zabezpieczonej hipoteką i to z tytułu spłaty tylko części kapitału za obligacje. Przyczyną zaistniałego stanu rzeczy nie był zamiar pokrzywdzenia pozwanego, lecz szereg nie do końca przemyślanych i odpowiedzialnych posunięć ekonomicznych F.I. „L.”, zwłaszcza błędy w przyjętej strategii co do zakresu i rozmiaru prowadzonej działalności gospodarczej oraz w ocenie mechanizmów rynkowych i własnych zdolności produkcyjnych.

Pismem z dnia 7.04.2014 r. pełnomocnik powodów zawiadomił pozwanych o ujawnieniu wad w nabytej nieruchomości, powołując zawilgocenie i zamoczenie budynku. Jednocześnie zarzucił pozwanym zatajenie tych wad (k. 46).

Takiej konstatacji nie zmieniają szczegółowe argumenty apelujących podniesione w ramach omawianego zarzutu. Nie ma tu znaczenia opinia biegłego geodety wydana w sprawie, który wypowiadał się na temat właściwego dostępu do drogi publicznej nieruchomości nabytej przez powodów z punktu widzenia podziału tej nieruchomości. To, że dla dokonania administracyjnego podziału nieruchomości wystarczający jest dojazd do nieruchomości dzielonych o określonej szerokości nie oznacza, że dojazd taki jest wystarczający dla potrzeb właściciela takiej nieruchomości, który zamierza wykorzystywać tę nieruchomość na cele zgodne z jej przeznaczeniem. Innymi słowy, dla potrzeb wydanej decyzji o podziale nieruchomości pozwanych, z której powstała działka kupiona następnie przez powodów, dojazd drogą o szerokości 2,5 metra nie był przeszkodą dla podziału, ale już przy ubieganiu się o pozwolenie na budowę przez powodów, wymagano od nich usankcjonowania możliwości przejazdu drogą szerszą. A zatem z tego punktu widzenia należy postrzegać to, o jakiej drodze dojazdowej powodowie wiedzieli, widząc urządzoną drogę o szerokości pięciu metrów i dowiadując się, po zawarciu umowy, że w świetle prawa takiej szerokości na całym odcinku ta droga nie ma. Strony istotnie tej szerokości w umowie przedwstępnej nie uzgodniły, ale na tym właśnie polegał błąd powodów, że widząc drogę pozostawali w przekonaniu, że będą mieli dojazd o takiej szerokości, a pozwani ich z tego błędu nie wyprowadzili, choć mieli taki obowiązek. Wypełnieniem tego obowiązku nie było także przesłanie drogą elektroniczną przed zawarciem umowy przyrzeczonej określonych materiałów. Nie ma także znaczenia okoliczność faktyczna, którą Sąd Okręgowy nieprawidłowo ustalił, dotycząca wiedzy powodów co do treści decyzji podziałowej. Istotnie, prawidłowa ocena materiału dowodowego w tym zakresie prowadzić powinna do wniosku, że powodowie nie znali treści tej decyzji, która zawierała fałszywy, jak się potem okazało, zapis o drodze wraz z działką (...), ale ta okoliczność nie ma dla sprawy znaczenia, jako że powodowie nie mieli obowiązku dociekania stanu prawnego nabywanej nieruchomości, o czym była już mowa, a o czym szerzej należy wspomnieć przy rozważaniach dotyczących zarzutu naruszenia prawa materialnego. Dlatego zarzut naruszenia prawa procesowego jest bezzasadny, ustalenia Sądu pierwszej instancji pomimo wskazanych mankamentów, co do zasadniczych okoliczności faktycznych są prawidłowe i Sąd Apelacyjny w tym zakresie uznaje je za własne i czyni podstawą oceny prawnomaterialnej. https://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/8/8a/NoviSad-TrgSlobode-GradskaKu%C4%87a.jpg/1200px-NoviSad-TrgSlobode-GradskaKu%C4%87a.jpg

- przeszkadzaniu policjantom i strażakom w pracy podczas gaszenia pożaru śmietnika na posesji powoda,

Przyjmując, iż roszczenie powódki o zwrot udzielonej bonifikaty jest słuszne co do zasady, Sąd Apelacyjny uznał, że waloryzacja bonifikaty dokonana została także w sposób prawidłowy, po myśli z art. 5, 132 ust. 3 i art. 227 ustawy GospNierU.

Nie ma przeciwwskazań zdrowotnych do umieszczania osadzonych - nosicieli chorób zakaźnych z innymi osadzonymi. Każdy osadzony w trakcie pobytu w jednostce penitencjarnej ma obowiązek przestrzegania higieny osobistej i czystości pomieszczeń oraz podstawowych reguł bezpiecznego zachowania, szczególnie dotyczącego problemów zakażeń HIV, WZW i innych chorób zakaźnych. Nie istnieje obowiązek informowania osadzonych o chorobach współosadzonych z celi mieszkalnej.

Powyższy wyrok został zaskarżony przez powódkę, która wniosła o zmianę orzeczenia przez uwzględnienie powództwa, a także o zasądzenie kosztów postępowania za II instancję. Zaskarżonemu wyrokowi powódka zarzuciła:

ewentualnie w przypadku oddalenia zażalenia

Po przeprowadzeniu dowodu z opinii biegłego na okoliczność wysokości zadłużenia powodów z tytułu umowy nr (...) pismem procesowym z dnia 24 lutego 2012 r. pozwana uznała powództwo do kwoty 1.145.534,86 zł, zaprzeczając jednocześnie, że na dzień 13 października 2010 r. miała istnieć wierzytelność wymagalna z tytułu umowy nr (...) kredytu inwestycyjnego w wysokości wyliczonej przez powodów w części dotyczącej odsetek w kwocie 154.428,17 zł. Ostatecznie pozwana w piśmie procesowym z dnia 20 lipca 2012 r. uznała powództwo w zakresie wierzytelności wynikającej z umowy nr (...) kredytu inwestycyjnego do kwoty 1.259.359,79 zł.

O kosztach postępowania pierwszoinstancyjnego i apelacyjnego orzeczono na zasadzie art. 102 KPC. Pełne koszty zastępstwa procesowego strony pozwanej to 1.800 zł za pierwszą i tyle samo za drugą instancję (§ 11 ust 1 pkt 5 i § 12 ust 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu. (Dz.U. Nr. 163, poz. 1349 ze zm.). Do tego dochodzi opłata strony pozwanej od apelacji w wysokości 1.676,00 zł, a zatem pełne koszty postępowania w obu instancjach to kwota ponad 5.000,00 zł. Uznając, że sytuacja życiowa powoda, a przede wszystkim rozmiar występującej u niego choroby uzasadnia odstąpienie częściowe od obciążania go kosztami zastępstwa procesowego pozwanej i uiszczonej opłaty od apelacji, Sąd Apelacyjny uznał, że zasądzona od powoda na rzecz pozwanej kwota 2.500 zł, jest adekwatna do możliwości finansowych powoda, przy braku pokrzywdzenia strony pozwanej. Kwota 2.000 zł stanowi częściowy zwrot pozwanej kosztów zastępstwa procesowego, a kwota 500 zł, to część zwrotu opłaty od apelacji.

Uznał Sąd, że dochodzenie przez powódkę roszczenia o zwrot udzielonej pozwanej bonifikaty w stosunku do pozwanego P. K. nie pozostaje w sprzeczności z zasadami współżycia społecznego ani nie stanowi nadużycia przysługującego stronie powodowej prawa, z uwagi na fakt, że to z jego inicjatywy doszło do sprzedaży lokalu mieszkalnego, a powodem tego była przede wszystkim jego zła sytuacja finansowa, do której powstania doprowadził sam pozwany ulegając swoim nałogom. Pozwany środki pieniężne uzyskane ze sprzedaży lokalu przeznaczył na spłatę długów oraz na zaspokojenie swoich bieżących potrzeb, co nie pozostaje w żadnym związku z celem bonifikaty udzielonej mu przez powódkę. Z tego względu Sąd uznał żądanie powódki wobec pozwanego o zwrot zwaloryzowanej bonifikaty za zasadne.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

W uzasadnieniu zaskarżonego wyroku Sąd wskazał wszystkie kryteria, którymi kierował się przy ustalaniu wysokości zadośćuczynienia. Wziął pod uwagę młody wiek pokrzywdzonego, długotrwałość i uciążliwość leczenia, ograniczenia w życiu codziennym, ograniczenia w wykonywaniu pracy zawodowej, obawę o wystąpienie w przyszłości ciężkiej choroby. Wziął również pod uwagę wysokość aktualnego uszczerbku na zdrowiu, ogólny dobry stan powoda, możliwość prowadzenia w miarę normalnego trybu życia, przy zachowani diety, stosowaniu lekarstw i dbaniu o siebie.

Mając powyższe na uwadze, Sąd Okręgowy w wyniku ponownego rozpoznania sprawy na podstawie art. 64 KC orzekł jak w sentencji, uznając że w związku z rozliczeniem nieruchomości ul. (...) na dzień 23 lutego 2010 r., wskazujący że udział (ułamek dziesiętny) w nieruchomości wspólnej dla lokalu objętego sporem wynosi (...), jest on ustalony w zgodzie z art. 3 ust. 3 ustawy z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali. O kosztach procesu orzekł stosownie do treści art. 98 KPC.

Sąd Okręgowy wskazał, że powódka łączyła szkodę z trzema zdarzeniami.

Obciążenie obowiązkiem pokrycia tymczasowo wyłożonych przez Skarb Państwa kosztów sądowych winno nastąpić odpowiednio do zasady odpowiedzialności za wynik postępowania. Zdaniem Sądu Apelacyjnego, w sprawie zachodzą jednakże okoliczności pozwalające uznać, iż obciążenie powódki w takim zakresie obowiązkiem zwrotu tymczasowo pokrytych przez Skarb Państwa kosztów sądowych narusza zasady słuszności. W niniejszej sprawie powódka korzystała z częściowego zwolnienia od kosztów, a w toku postępowania sądowego nie zostały ujawnione okoliczności pozwalające na stwierdzenie, że jej stan majątkowy uległ zdecydowanej poprawie. Z akt sprawy natomiast wynika, że Sąd przystępował do prowadzenia czynności generujących wydatki bez wzywania stron do uiszczenia zaliczki, co powoduje, że powódka nie miała możliwości złożenia stosownego wniosku o zwolnienie od kosztów sądowych w postaci wydatków, natomiast koszty postępowania dowodowego okazały się dość wysokie. W ocenie Sądu Apelacyjnego choć powódka otrzymuje regularne świadczenia tytułu pozostawania w stanie spoczynku, aktualna jej sytuacja majątkowa nie jest na tyle korzystna, aby bez uszczerbku dla swojego koniecznego utrzymania mogła uregulować całą należność z tytułu kosztów sądowych w kwocie w ok. 9.000 zł. W tych okolicznościach Sąd Apelacyjny na podstawie art. 113 ust. 4 KSCU uznał za zasadne nałożenie na powódkę obowiązku pokrycia nieuregulowanych wydatków w połowie, a w pozostałym zakresie odstąpił od obciążenia kosztami sądowymi.

Dnia 7 sierpnia 2007 r. (...) w S. wystąpiła do Komornika Sądowego przy Sądzie Rejonowym w Olecku z wnioskiem o wszczęcie egzekucji z ruchomości i rachunku bankowego, należących do dłużnika P. K. w celu wyegzekwowania należności głównej w kwocie 899.994,02 zł, odsetek ustawowych od dnia 11 lutego 2004 r. do dnia zapłaty, kosztów zastępstwa procesowego w kwocie 7.200,00 zł oraz kosztów postępowania egzekucyjnego - na podstawie prawomocnego nakazu zapłaty z dnia 19 lutego 2004 r. wydanego w sprawie o sygn. akt: I. Nc. 12/04 Sądu Okręgowego w Suwałkach, zaopatrzonego w klauzulę wykonalności z dnia 11 marca 2004 r. Sprawa egzekucyjna została zarejestrowana pod sygn. Km 1255/07.

Reasumując, Sąd Okręgowy uznał, że zarzut przedawnienia roszczenia podniesiony przez pozwanego należało uznać za zasadny. Uwzględnienie zarzutu przedawnienia prowadziło do oddalenia powództwa, bez jego merytorycznej analizy.

Jedyna szkoła rolnicza dla dorosłych znajdująca się w pobliżu miejsca zamieszkania powoda to Technikum przy Zespole Szkół (...) w O. Pozwany planował rozpocząć w niej naukę we wrześniu 2005 r., jednak z powodu dużej liczby osób chętnych na jedno miejsce w szkole nie został przyjęty. Naukę rozpoczął w roku następnym, a ukończył uzyskaniem tytułu technika ogrodnika w dniu 26 kwietnia 2010 r. Corocznie pozwany pobierał z sekretariatu szkoły zaświadczenie z informacją kiedy nastąpi zakończenie nauki i przekazywał Agencji wraz z corocznymi raportami w sprawie wykorzystania dotacji.

Sąd Apelacyjny - Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Warszawie zważył, co następuje:

5. niewystępowanie przez powoda z wnioskiem o upadłość spółki chociaż jego wierzytelności narastały od 1995 r., a nawet nie wystąpienie z pozwem o zapłatę;

Poza tym należy mieć na uwadze, że w obecnej fazie postępowania wyjaśnienie tej ostatniej okoliczności jest zbędne, gdyż Sąd Okręgowy nie ustalił aby pozwani rozpowszechniali informacje o zarzutach kierowanych przeciwko powodowi wpisami na portalu internetowym Pulsu (...) i z tej przyczyny nie udzielił mu ochrony prawnej, a powodowa Spółka nie wniosła apelacji od rozstrzygnięcia w części oddalającej powództwo.

Wpłaty, na których były wskazania, za którą fakturę jest zapłata należności, nie były w większości przypadków zaliczane zgodnie ze wskazaniami na dowodach wpłat i przelewach bankowych.

M. P. zmarła w dniu 31.12.2010 r. Koszty pogrzebu pokrył pozwany z własnych środków, ponieważ świadczenie ZUS nie było wystarczające.

Pozwem z 7 października 2011 r. M.R. wniósł o zasądzenie od Skarbu Państwa reprezentowanego przez Wojewodę (...) kwoty 304771,83 zł wraz z odsetkami ustawowymi od dnia wydania wyroku albo od daty sporządzenia opinii przyjętej za podstawę oszacowania szkody do dnia zapłaty tytułem odszkodowania za utratę przez poprzednika prawnego powoda nieruchomości przy ul. (...) w W., objętej działaniem dekretu z dnia 26 października 1945 r. o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze W.. Powód podnosił, że pierwsza decyzja odmowna z dnia 14 września 1953 r., wydana przez Prezydium Rady Narodowej W., została unieważniona decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 4 kwietnia 2007 r. oraz decyzją Prezesa Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 13 września 2000 r., jednakże decyzjami Prezydenta W. z 7 kwietnia 2003 r. i 15 grudnia 2003 r. nie został uwzględniony wniosek o przyznanie własności czasowej z art. 7 dekretu, część wskazanej nieruchomości, stanowiąca własność W., została bowiem oddana w użytkowanie wieczyste na rzecz Spółdzielni Mieszkaniowej (...)), zaś pozostała jej część, stanowiąca własność Skarbu Państwa, została zajęta pod ulicę (...). Jako podstawę prawną roszczenia powód wskazywał 160 KPA i podnosił, że jego wartość odpowiadała szóstej części wartości nieruchomości ustalonej przez biegłego w sprawie (...) Sądu Okręgowego w Warszawie, w której pozew został odrzucony w stosunku do powoda ze względu na czasową niedopuszczalność drogi sądowej wywołaną niezakończeniem postępowania administracyjnego o przyznanie odszkodowania, które zostało wszczęte przez H.G. (1) i toczyło się z udziałem pozostałych następców prawnych poprzednich właścicieli wskazanej nieruchomości, nie zostało zaś zakończone w stosunku do M.R. i B.L. Osobnym pozwem z dnia 4 listopada 2011 r. z analogicznym żądaniem, opartym na tych samych okolicznościach, wystąpiła B.L., której sprawa, zarządzeniem z dnia 20 grudnia 2011 r., została połączona do wspólnego rozpoznania ze sprawą wniesioną przez M.R.. Modyfikując powództwo przez podanie ewentualnej jego podstawy, powodowie twierdzili, że żądania obu pozwów uzasadnia ponadto niezgodne z prawem odrzucenie pozwu w sprawie (...) oraz oddalenie zażalenia powodów na podstawienie wydane przez Sąd Okręgowy.

Apelacja pełnomocnika wnioskodawcy G. J. (2) jest niezasadna.

Wyrok ten zapadł na podstawie następujących ustaleń faktycznych:

1. naruszenie prawa materialnego w postaci art. 65 Kodeksu cywilnego poprzez wadliwe przyjęcie przez Sąd I instancji, z pominięciem woli stron umowy, wyrażonej podczas kształtowania umownego stosunku prawnego, że ojciec powoda korzystał z przedmiotowego lokalu bez tytułu prawnego,

Przenosząc powyższe rozważanie na grunt niniejszej sprawy stwierdzić należy, że prawomocne uniewinnienie wnioskodawczyni pozwala przyjąć, iż jej zatrzymanie było niewątpliwie niesłuszne niezależnie od tego, iż okoliczności istniejące w momencie jej zatrzymania uzasadniały taką decyzję. To zaś nakazywało szczególną wnikliwość przy ocenie sprzeczności podniesionego przez prokuratora zarzutu przedawnienia z zasadami współżycia społecznego.

a) nr (...) o przekształceniu w prawo własności prawa użytkowania wieczystego przysługującego Spółdzielni Mieszkaniowej (...) na nieruchomości położonej we W. przy ul. (...), obejmującej działkę (...), określając opłatę z tytułu przekształcenia prawa użytkowania wieczystego na kwotę 153 277,50 zł płatną w terminie 14 dni od daty, kiedy decyzja stanie się ostateczna;

W dniu 30.03.2010 r. (...) S. A. wystawiła (...) Spółce jawnej fakturę VAT nr (...) na kwotę 922,81 zł, z terminem płatności 29.05.2010 r. Zakupiony towar został wydany (...) Spółce jawnej w dniu 30.03.2010 r.

W niniejszej sprawie statut wskazuje na radę nadzorczą spółdzielni (§ 19 statutu).

Wyrok Sądu Okręgowego zaskarżyła w całości apelacją pozwana, zarzucając:

Zdaniem Sądu Najwyższego również ocena, czy zachodzą przesłanki do zastosowania art. 229 KC w zw. z art. 230 KC nie jest możliwa.

2) zasądzenie od pozwanej na rzecz powódki kosztów procesu za obie instancje, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm prawem przepisanych;

Nie można z kolei wywodzić wniosku o niewiarygodności zeznań W. Z. (1) na podstawie jej twierdzeń co do braku odwiedzin przez powódkę ojca po śmierci matki (k. (...)), lecz jedynie o nieposiadaniu w tym zakresie pełnych informacji przez świadka.

W ocenie Sądu Apelacyjnego bezzasadnymi pozostawały zarzuty i twierdzenia apelującego dotyczące tego, iż podniesienie przez stronę pozwaną zarzutu przedawnienia stanowiło nadużycie przez nią prawa, naruszające zasady współżycia społecznego i jako takie nie powinno być uwzględnione. W istocie zatem apelujący domagał się nieuwzględnienia przez Sąd podniesionego przez stronę pozwaną zarzutu przedawnienia, w oparciu o treść art. 5 KC.

W dniu 2 listopada 1989 roku R. M. (2) zawarła z D. i R. M. (1) umowę na podstawie której darowała im na ich wspólność ustawową małżeńską posiadany udział do 1/2 części nieruchomości stanowiącej prawo użytkowania wieczystego działki nr (...) o obszarze (...) m2 położonej w S. przy ul. (...) wpisanej w księdze wieczystej nr (...) oraz związaną z tym prawem własności budynku mieszkalnego dwukondygnacyjnego jednorodzinnego składającego się z 6 izb o kubaturze (...) m3 łącznie z garażem i warsztatem stanowiący odrębny od gruntu przedmiot własności. Zgodnie z § 3 umowy darowizny, w zamian za darowiznę, D. i R. M. (1) zobowiązali się oddać do dyspozycji darczyńcy zajmowany przez nich lokal nr (...) w budynku położonym w S. przy ul. (...) w celu uzyskania przez nią stosownej decyzji w trybie art. 58 prawa lokalowego.

Zaskarżonemu wyrokowi zarzucił:

Zdaniem Sądu Apelacyjnego skarżący skutecznie nie zakwestionował dokonanej przez Sąd Okręgowy oceny wskazanych w zarzutach dowodów osobowych. Ocena ta spełnia bowiem kryteria z art. 233 § 1 KPC, Sąd pierwszej instancji prawidłowo zwrócił uwagę na: sprzeczność zeznań powoda J. D. i jego byłej żony świadka B. D. z treścią zebranego w sprawie materiału dowodowego, w szczególności z zeznaniami pozwanej oraz świadków K. J., J. J. (2), K. Z., L. S., J. W., R. K., J. S. (1), T. D., S. P. i J. S. (2) oraz dowodami z dokumentów, w szczególności w postaci listów oraz umowy sprzedaży samochodu. Wskazani świadkowie, w przeciwieństwie do świadków G. H. i E. W. (1), wiedzę o okolicznościach istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy czerpali z własnych obserwacji relacji istniejących pomiędzy powodem i jego rodzicami i to na przestrzeni wielu lat. Łączyły ich bowiem z D. D. (1) więzi rodzinne, albo trwające przez bardzo długi czas więzi koleżeńskie. Jak słusznie podkreślił Sąd Okręgowy osoby te nie miały żadnych racjonalnych powodów, aby zeznawać nieprawdę. Wiarygodność tych zeznań potwierdza treść dowodu z dokumentu prywatnego w postaci listu D. D. (1), który w latach 90-siątych opisał w nim postawę życiową, a w szczególności rodzinną syna J. D. Natomiast świadkowie G. H. i E. W. (1) o relacjach między D. D. (1) a J. D. nie posiadały wiedzy z własnych obserwacji, a jedynie od B. D., z którą się przyjaźniły. Oceniając zeznania świadka B. D. oraz powoda J. D. słusznie zwrócono uwagę na okoliczność ich zainteresowania (w aspekcie materialnym) wynikiem postępowania, niespójność wewnętrzną zeznań B. D., a przede wszystkim okoliczność uzgadniania pomiędzy B. D. z J. D. stanowiska, jakie oboje mieli prezentować w niniejszej sprawie, o czym świadczy treść ich korespondencji. W listach J. D. wskazywał, że B. D. (1) wprost zniekształcała pewne fakty, w celu zaprezentowania wersji korzystnej dla powoda, a w konsekwencji - dla siebie i swej córki (k. 249-269, k. 273-276).

Sąd Okręgowy uwzględnił też kwotę 54.400 złotych stanowiącą sumę kwot po 400 złotych miesięcznie przekazywanych powodowi przez pozwaną w okresie od marca 2006 roku do czerwca 2011 roku. Suma ta widnieje w prywatnych zapiskach pozwanej poczynionych jeszcze przed wypowiedzeniem jej pełnomocnictwa przez powoda (pozwana nie kwestionowała, że to ona poczyniła te notatki) i pozostaje w zgodzie ze stanowiskiem obu stron. Sąd uwzględnił też kwotę 2.000 złotych przekazaną powodowi przez pozwaną we wrześniu 2010 roku, co zgodnie przyznały obie strony.

Sąd I instancji wskazał, że zgodnie z art. 24 KC, ten czyje dobro osobiste zostaje zagrożone cudzym działaniem, może żądać zaniechania tego działania, chyba że nie jest ono bezprawne. W razie dokonanego naruszenia może on także żądać, ażeby osoba, która dopuściła się naruszenia, dopełniła czynności potrzebnych do usunięcia jego skutków. Osoba ta może w szczególności żądać zadośćuczynienia pieniężnego. Możliwość przyznania zadośćuczynienia potwierdza przepis art. 448 KC. Nie ulega wątpliwości, iż odpowiedzialność sprawcy na podstawie art. 448 KC. oparta jest na zasadzie winy. Jednakże reguła ta doznaje ograniczenia, gdy podmiotem odpowiedzialnym jest Skarb Państwa, którego odpowiedzialność jest uzależniona od obiektywnej bezprawności danego zachowania. Zgodnie z treścią art. 417 § 1 KC w brzmieniu obowiązującym przed nowelizacją dokonaną ustawą z 17 czerwca 2004 r. o zmianie ustawy - kodeks cywilny oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2004 r. Nr 162, poz. 1692) - Skarb Państwa ponosił odpowiedzialność za szkodę wyrządzoną przez funkcjonariusza państwowego przy wykonywaniu powierzonej mu czynności. § 2 stanowił zaś, iż funkcjonariuszami państwowymi w rozumieniu niniejszego tytułu są pracownicy organów władzy, administracji lub gospodarki państwowej. Za funkcjonariuszy państwowych uważało się również osoby działające na zlecenie tych organów, osoby powołane z wyboru, sędziów i prokuratorów oraz żołnierzy sił zbrojnych.

W świetle powyższych ustaleń Sąd Okręgowy uznał powództwo ekscydencyjne za niezasadne. W ocenie Sądu I instancji dla ustalenia, czy egzekucja narusza prawa osoby trzeciej, decydujące znaczenie ma fakt, czy wierzyciel ma prawo zaspokojenia z zajętego przedmiotu, będącego przedmiotem kwestionowanej egzekucji. Osoba trzecia musi zatem wykazać brak takiego uprawnienia na skutek tego, że przysługuje jej prawo podmiotowe (względne, jak i bezwzględne), które doznaje ochrony w egzekucji. Tymczasem w dacie wytoczenia niniejszego powództwa powódka nie miała statusu osoby trzeciej, o której mowa w cytowanym przepisie prawa, albowiem nie była współwłaścicielką zajętej nieruchomości. Egzekucja została skierowana do całej nieruchomości, stanowiącej wyłączną własność dłużnika, zgodnie z treścią księgi wieczystej. Przedmiotowa nieruchomość w B. została zajęta przez komornika sądowego na wniosek pozwanych wierzycieli w latach 2010 i 2011, następnie doszło do jej licytacji i wyłonienia nabywcy w osobie P.B. Czynności te miały miejsce, zanim powódka uzyskała wpis do księgi wieczystej prawa własności do udziału wynoszącego 1/2 części w nieruchomości. Przed wszczęciem postępowania egzekucyjnego w treści księgi wieczystej nie znajdowały się żadne adnotacje o jakimkolwiek wniosku powódki, który wskazywałby na jej ewentualne roszczenia do tej nieruchomości, mimo że wspólność ustawowa małżeńska powódki i jej ówczesnego męża ustała w 1999 r., a rozwód został orzeczony w 2006 r.

Oskarżony miał wyraźny negatywny wpływ także na współsprawców, którzy wspólnie i w porozumieniu z nim popełniali przestępstwa i był dla nich swoistym wzorem do naśladowania. Tak np. w przypadku przestępstwa na szkodę braci W. współsprawca nieletni G. P. niejako "ćwiczył" pod okiem oskarżonego S.

W przedmiotowej sprawie Sąd Okręgowy przeprowadził jedynie dowód z dokumentów dołączonych do akt sprawy. Nie zlecał przeprowadzenia dowód sędziemu wyznaczonemu ani sądowi wezwanemu, jak również nie przeprowadzał dowodów na odległość. Nie zachodziła zatem nawet możliwość naruszenia tego przepisu. Skarżący nie przestawił żadnych wywodów w tym zakresie, co czyni niemożliwym szczegółowe ustosunkowanie się do tego zarzutu.

O kosztach postępowania apelacyjnego orzeczono na podstawie art. 100 KPC. Opłata od apelacji wynosiła 4.613 zł. Powodowie uiścili z tego tytułu kwotę 500 zł, gdyż w pozostałym zakresie zostali zwolnieni od koszów sądowych. Sąd Apelacyjny rozdzielił koszty opłaty od apelacji w tym samym stosunku, w jakim rozstrzygnął o kosztach postępowania za I instancję. Z tego względu nakazał ściągnąć od pozwanego na rzecz na rzecz Skarbu Państwa - Sądu Okręgowego w Słupsku kwotę 4.059 zł tytułem opłaty od apelacji, od uiszczenia której powodowie byli zwolnieni.

Zarzuty zawarte w wymienionym wyżej piśmie zamieszczane były także na forum Internetowym Miasta S. i Pulsu (...), a po przesłaniu tego pisma na adres Burmistrza S. spadły akcje powodowej Spółki.

Umowa wskazywała, że ustanowienie odrębnej własności lokalu na rzecz pozwanego, odbywa się na podstawie ustawy z dnia 15 grudnia 2000 r. o spółdzielniach mieszkaniowych. Spółdzielnia Mieszkaniowa potwierdziła spełnienie przez pozwanego warunków, o których mowa była w art. 1714 tej ustawy w brzmieniu wówczas obowiązującym (dokonanie niezbędnych spłat na rzecz Spółdzielni).

Podkreślić należy, iż do zbycia przez pozwanych nieruchomości nabytej od Gminy doszło w niecałe 2 lata po jej nabyciu. Dzięki zastosowanej bonifikacie pozwani uzyskali kwotę blisko 97.000 złotych od wartości lokalu ustalonej prze rzeczoznawcę (wartość na dzień nabycia: 117.130 zł, cena zakupu: 20.497,75 zł) Zbyli sporny lokal za kwotę 150.000 zł, zyskując tym samym ok. 129.500 zł (150.000 - 20.497,75 zł). W aktach sprawy nie ma żadnych dowodów na to, by w okresie od nabycia lokalu od powódki do jego sprzedaży w dniu 29.10.2002 r. pozwani remontowali lokal, w wyniku czego wzrosła jego wartość. Dlatego nie znajdują wsparcia w materiale sprawy te zarzuty pozwanych i argumentacja Sądu Okręgowego, że mieszkanie nabyte od Gminy było w złym stanie technicznym i położone było w złej dzielnicy, skoro po pierwsze pozwani, zamieszkując od dłuższego już czasu w tym lokalu jako najemcy zdecydowali się na jego nabycie, a po drugie, zbyli go w niedługim czasie od nabycia i to za cenę przekraczającą cenę rynkową z momentu nabywania go przez pozwanych.

- (...) z dnia 7 października 2010 r. na kwotę 5.273,45 złotych, która została zapłacona w całości 22 lutego 2011 r.,

Uzupełniająco należy jeszcze dodać, że określenie kto ewentualnie miałby wydać nieruchomość wymagało odwołania się do art. 192 pkt 3 KPC, do którego nie odniósł się ani Sąd pierwszej instancji, ani apelujący. Również jednak i ta kwestia nie miała ostatecznie znaczenia dla rozstrzygnięcia.

Powódka w dniu 27 stycznia 1999 r. wniosła pozew do Sądu Rejonowego w Tczewie, domagając się ustanowienia służebności drogi koniecznej (sprawa I Ns (...)). Jako załącznik do pozwu złożyła umowę darowizny sporządzoną w formie aktu notarialnego przed notariuszem W. C. w Państwowym Biurze Notarialnym w dniu 1 marca 1973 r. na mocy której darowała swojej siostrze S. D. (2) swój udział w wymienionych tam działkach. Pozew, który wskazuje na powyższy akt notarialny, został podpisany własnoręcznie przez powódkę i jej męża.

Na zabezpieczenie wierzytelności (...) sp. z o.o. w likwidacji w stosunku do M.S. P.L. i A.F., wynikającej z ugody z dnia 10 marca 2006 r., w sprawie o sygn. akt X GC 677/05, na nieruchomościach stanowiących przedmiot użytkowania wieczystego (...) Sp. z o.o. (KW (...) i (...)) ustanowiona zastała hipoteka umowna łączna kaucyjna do kwoty 2.000.000 zł. Hipoteka ta ma w księdze wieczystej KW (...) prowadzonej przez Sąd Rejonowy w S., numer (...). Oświadczenie o ustanowieniu hipoteki złożono w dniu 18 maja 2009 r.

Zmiany zaskarżonego wyroku przez zasądzenie od pozwanej na rzecz powoda kwoty 39.198,60 zł z ustawowymi odsetkami od kwoty 32.130 za okres od 27 stycznia 2011 r., zaś od składowej kwoty 7.068,60 zł za okres od 21 listopada 2011 r. a nadto zasądzenia na rzecz powoda dodatkowej kwoty 5.960 zł tytułem kosztów procesu ewentualnie uchylenia zaskarżonego orzeczenia i przekazania sprawy sądowi i instancji do ponownego rozpoznania.

Należy zaznaczyć, że ustalenia faktyczne, posiadające znaczenie dla oceny wyroku i zarazem apelacji, są niekwestionowane.

O kosztach pomocy prawnej udzielonej powódce z urzędu w postępowaniu apelacyjnym, orzeczono na podstawie art. 108 § 1 KPC w zw. z art. 98 § 1 i 3 KPC, zgodnie z zasadą odpowiedzialności za wynik sprawy, ustalając wysokość wynagrodzenia pełnomocnika w wysokości stawki minimalnej, na podstawie § 6 pkt 5 w zw. z § 13 ust. 1 pkt 2 w zw. z § 19 pkt 1, przy uwzględnieniu treści § 2 ust. 3 powołanego wyżej rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r.

Powód K. W. wniósł o zasądzenie od pozwanego (...) Szpitala (...) im. (...) w C. kwoty 325.000 zł, wraz z ustawowymi odsetkami od daty wymagalności roszczenia, ostatecznie domagając się tej kwoty z tytułu zadośćuczynienia, wniósł także o zasądzenie od pozwanego na cel społeczny, na rzecz Stowarzyszenia (...) (...), kwoty 5.000 zł, a także o ustalenie odpowiedzialności pozwanego za wszelkie konsekwencje mogące pojawić się w przyszłości u powoda, będące skutkiem zarażenia go wirusowym zapaleniem wątroby typu C. W uzasadnieniu pozwu powód wskazał, że w związku z urazami, jakich doznał w wypadku samochodowym, w okresie od 5 marca 2000 r. do 13 marca 2000 r. był hospitalizowany w Ośrodku (...) w (...) Szpitalu (...) im. (...) w C. i był wówczas poddany wielu zabiegom. W okresie od 13 marca 2000 r. do 31 marca 2000 r. powód przebywał na Oddziale (...) pozwanego szpitala, gdzie kontynuował leczenie. W trakcie pobytu w tym szpitalu powód miał robione różne zabiegi, podawano mu rozmaite leki, często zmieniano opatrunki, przetaczano krew, a na oddziale (...) długo leżał z otwartymi krwawiącymi ranami, które nie były niczym osłonięte, były narażone na infekcje i zakażenia. W okresie od 31 marca 2000 r. do 3 lipca 2000 r., powód był hospitalizowany i dalej leczony w (...) (...) Szpitalu (...) im. (...) w P., gdzie miał przeprowadzoną operację. Stan zdrowia powoda ulegał pogorszeniu, powód został skierowany do Szpitala (...). W okresie od 11 lutego 2002 r. do 26 lutego 2002 r. powód przebywał w L., w Szpitalu (...) na Oddziale (...), gdzie stwierdzono u niego zapalenie wątroby typu C. Zdaniem powoda, został zainfekowany wirusem żółtaczki typu C przebywając na leczeniu w pozwanym Szpitalu. - www

Nie odpowiada rzeczywistości twierdzenie apelujacego, że inny jest okres, za który powód otrzymał wynagrodzenie ustalone w ugodzie sądowej zawartej przez strony w sprawie X P 468/08, w porównaniu z okresem, za który powód dochodzi zasądzenia wynagrodzenia za pozostawanie członkiem Zarządu strony pozwanej. Z treści ugody wynika, że odszkodowanie mocą tej ugody ustalone obejmuje okres od 7 czerwca 2008 r. i na przyszłość aż do ukończenia przez powoda 65. roku życia, jako osiągnięcia wieku emerytalnego, natomiast w niniejszej sprawie, jak wynika z pozwu - powód dochodzi odszkodowania za okres od czerwca 2008 r. do kwietnia 2009 r., czyli wbrew zarzutom apelacyjnym, okresy te pokrywają się.

Według Polskiej Normy ustanowionej w 1998 r., a wycofanej w 2003 r., odległość pozioma przewodu nieuziemionego linii o napięciu wyższym niż 1 kV od budynku wynosi 3 metry. Minimalne odległości od powierzchni ziemi na obszarach oddalonych od budynków, dróg, linii kolejowych i żeglownych dróg wodnych według normy wprowadzanej sukcesywnie w 2001 r. i 2005 r. wynosi 2,5 m. Odległości te należy powiększyć co najmniej co najmniej o 1 m. w uzasadnionych okolicznościach. W okresie od 1999 r. do końca 2003 r. konieczna szerokość pasa technologicznego w pobliżu budynków wynosiła 11,85 m, natomiast w pobliżu drzew i lasów - 11,70 m zatem, odnosząc to do nieruchomości powódki, pas gruntu wyłączny w tym czasie z użytku budowlanego obejmował 605 m2, natomiast pas wyłączony z użytku rolnego -1199 m2. W okresie od 2004 r. do 2009 r. szerokość pasa technologicznego w pobliżu budynków wynosiła 12,50 m, natomiast w pobliżu drzew i lasów - 13,20 m, zatem pas gruntu wyłączony z użytku budowlanego wynosił 667 m2, natomiast z użytku rolnego -1142 m2.

Świadek F. G. nie tylko nie potwierdził nagannych zachowań pozwanych wobec powódki, lecz wręcz przeciwnie, wskazał na negatywne zachowanie się powódki wobec pozwanych.

Zarzuty apelacyjne pozwanych w petitum apelacji ogniskowały się w naruszeniu prawa procesowego - dokonania błędnych ustaleń faktycznych co do stawki czynszu dzierżawnego, a tym samym wysokości wynagrodzenia za korzystanie z działki powodów oraz niezasadnym oddaleniu wniosku dowodowego o przesłuchanie świadka K. R. dla wykazania znaczenia urządzeń przesyłowych znajdujących się na działce powodów, a nadto naruszenia prawa materialnego w postaci przepisów Konstytucji art. 31 ust. 3 oraz 64 ust. 3, a nadto prawa energetycznego art. 1 ust. 2 oraz art. 7 ust. 1 i 2 co do ograniczeń prawa własności odbiorców do nieruchomości.

Termin zakończenia robót będących przedmiotem umowy wyznaczono na dzień 30 września 2010 r. Za datę wykonania przez pozwanego zobowiązania wynikającego z umowy wskazano datę odbioru stwierdzoną w protokole odbioru końcowego. W przypadku stwierdzenia w trakcie odbioru wad i usterek, powódka jako strona zamawiająca mogła odmówić odbioru do czasu ich usunięcia a wykonawca zobowiązany był usunąć je na własny koszt w terminie wyznaczonym przez zamawiającego. Za wykonania przedmiotu umowy strony ustaliły wynagrodzenie ryczałtowe w wysokości 1.067.468,45 zł. W umowie tej zastrzeżone zostały kary umowne. Zgodnie z § 8 ust. 1 lit. a umowy wykonawca zobowiązany był zapłacić zamawiającemu kary umowne za zwłokę w zakończeniu wykonania przedmiotu umowy w wysokości 0,3% wynagrodzenia brutto określonego w § 5 ust. 1 za każdy dzień zwłoki (1.067.468,45 x 0,3 = 3.202,40 zł ).

Wniosła o zmianę wyroku w tej części i skrócenie terminu na usunięcie słupów i linii energetycznej do 12 miesięcy licząc od uprawomocnienia się wyroku oraz zasądzenie solidarnie od pozwanych spółek kwoty 60 746 zł, a od (...) kwoty 25 740 zł wraz z odsetkami ustawowymi i orzeczenie o kosztach postępowania od pozwanych według norm przepisanych.

Sąd pierwszej instancji ustalił fakt wypadku komunikacyjnego z 26.09.2004 r. oraz zakres obrażeń i cierpień jakich doznała powódka w jego wyniku. Sąd oddalając powództwo na błędnej podstawie prawnej (nie została ona wprost wyartykułowana - chodziło chyba jednak o wygaśnięcie roszczenia) nie oceniał jednak ostatecznie w ogóle roszczenia powódki skierowanego do pozwanego M. N. Nie badał więc Sąd czy żądanie powódki jest w ogóle uzasadnione, a jeżeli tak to czy nie jest nadmierne, czy sama powódka nie przyczyniła się do szkody (przez ewentualne spożywanie z kierowcą wcześniej alkoholu i następnie wspólną z nim jazdę samochodem).

W dniu 14 czerwca 2010 r. zostały sporządzone kolejne dwa nowe operaty szacunkowe, w których wartość obu działek została ustalona w następującej sposób:

W dniu 22 listopada 2002 r. R. M. (2) darowała synowi R. spółdzielcze własnościowe prawo do lokalu mieszkalnego nr (...) położonego w S. przy ul. (...), w zasobach Spółdzielni Mieszkaniowej (...) w S., a obdarowany przyjął powyższą darowiznę. W § 4 umowy R. M. (1) ustanowił na nabytym prawie na rzecz matki na okres 22 lat bezpłatne użytkowanie, polegające na prawie korzystania przez uprawnioną z całego tego lokalu mieszkalnego. Zgodnie z § 5 umowy darowizny strony zostały poinformowane, że skuteczność umowy uzależniona jest od przyjęcia obdarowanego w poczet członków Spółdzielni Mieszkaniowej (...) w S. R. M. (1) zrobił remont mieszkania do którego następnie wprowadziła się R. M. (2), która mieszkała tam sama do swojej śmierci z tym, że miała stały kontakt ze swoją wnuczką K., która pomagała jej we wszystkich sprawach. R. M. (2) utrzymywała także bliskie rodzinne relacje z synem R. i jego żoną, którzy ją regularnie odwiedzali, spędzali z nią święta i uroczystości rodzinne oraz pomagali jej materialnie. Również R. M. (2) - dopóki pozwalał jej na to stan zdrowia - odwiedzała rodzinę syna w Niemczech.

Wyrokiem z dnia 16 marca 2011 roku w sprawie K 35/08, Trybunał Konstytucyjny orzekł, że dekret z dnia 12 grudnia 1981 roku o stanie wojennym (Dz.U. 1981, Nr 29, poz. 154) jest niezgodny z art. 7 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej w związku z art. 31 ust. 1 Konstytucji Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej uchwalonej przez Sejm Ustawodawczy w dniu 22 lipca 1952 roku (Dz.U. z 1976 r. Nr 7, poz. 36) oraz z art. 15 ust. 1 Międzynarodowego Paktu Praw Obywatelskich i Politycznych, otwartego do podpisu w N. z dnia 19 grudnia 1966 roku (Dz.U. z 1977 r. Nr 38, poz. 167).

Uznanie, że działanie powoda stanowi nadużycie prawa, może nastąpić jedynie w wyjątkowych, szczególnie uzasadnionych okolicznościach.

W okresie od 2006 r. do 2008 r. w Zakładzie Karnym w Ł. utrzymywało się przeludnienie osadzonych, o czym dyrekcja jednostki w oparciu o przepis art. 248 § 1 KKW na bieżąco informowała Wydział Penitencjarny Sądu Okręgowego w Łodzi.

Sformułowany w apelacji zarzut naruszenia art. 53 ust. 6 ustawy o zakładach opieki zdrowotnej pozostaje w pewnej sprzeczności z uzasadnieniem apelacji, gdzie w ramach jego rozwinięcia skarżący podnosi, że umowy zawarte przez powoda ze spółkami (...) posiadają elementy istotne dla umowy przelewu wierzytelności oraz umowy factoringu. Innymi słowy twierdzi, że nie są to umowy poręczenia - co wynikałoby z zarzutu, ale zupełnie inne umowy, które podpadają pod ustawowy zakaz zmiany wierzyciela.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Przeniósł siedzibę działalności do wynajętego lokalu, znajdującego się w piwnicach bloku, w którym znajduje się mieszkanie powódki. W latach 2002 r. - 2005 r. przychody z działalności gospodarczej prowadzonej przez pozwanego wynosiły odpowiednio: 462.669,33 zł (2002 r.), 458.419,48 zł (2003 r.), 627.615,85 zł (2004 r.) oraz 607.733,01 zł (2005 r.), natomiast dochody kształtowały się następująco: 65.448,90 zł (2002 r.), 1.4684,95 zł (2003 r.), 99.513,67 zł (2004 r.) oraz 44.053,68 zł (2005 r.).

3. art. 328 § 2 KPC - poprzez nie wskazanie w uzasadnieniu wyroku, na jakiej podstawie Sąd uznał, że winę za opóźnienie ponosi powód, jak też nie wskazanie dlaczego część dochodów nie została przez Sąd uwzględniona przy ustaleniach faktycznych oraz poprzez niewskazanie, na jakiej podstawie Sąd dokonał samodzielnych, sprzecznych z opinią biegłych ustaleń faktycznych wymagających wiadomości specjalnych w rozumieniu art. 278 KPC.

apelacja powoda okazała się niezasadna.

art. 299 KSH. Odszkodowawczy charakter odpowiedzialności członków zarządu i likwidatorów na podstawie

- art. 35a ZakZdrowU przez błędną interpretację i w efekcie nie uznanie, że przyczyny wskazane w treści wypowiedzenia umowy z dnia 31 grudnia 2008 r. były rażącym naruszeniem, istotnych postanowień umowy,

Ustalone okoliczności sprawy nie pozwalają jednak na uznanie, że powodowi należy się zachowek w pełnej wysokości. Żądanie pozwanych, aby przy zastosowaniu art. 5 KC pozbawić powoda zachowku w całości na uwzględnienie nie zasługuje.

Powód na skutek wypowiedzenia umowy Spółki jawnej (...), od dnia 1 stycznia 2009 r. przestał być jej wspólnikiem, a jedynym jej wspólnikiem i likwidatorem pozostał L. P. Powódka E. S. od dnia 12 listopada 2008 r. przestała być księgową tej spółki. Dokumenty związane z prowadzeniem (...) pozostały w siedzibie spółki.

Pozwana (...) Sp. z o.o. w P. w piśmie z dnia 2 listopada 2010 r. wniosła o oddalenie powództwa w całości w stosunku do siebie i zasądzenia solidarnie od powodów na jej rzecz kosztów procesu.

Sąd Apelacyjny jako merytoryczny z urzędu zobligowany był do zbadania zasadności zastosowanych przez Sąd Okręgowy przepisów prawa materialnego, przy czym także skarżący wskazywali na błędy popełnione w tym zakresie przez Sąd I instancji.

W ocenie Sądu Apelacyjnego zarzut niezastosowania przez Sąd Okręgowy w realiach niniejszej sprawy dyspozycji art. 4171 § 1 KC jest niezasadny. Zgodnie z treścią art. 3 KC ustawa nie ma mocy wstecznej, chyba że to wynika z jej brzmienia lub celu. Należy zauważyć, że ramy czasowe obowiązywania i stosowania konkretnego przepisu są określone zgodnie z konstytucyjną zasadą, tj. ustawodawca wyznacza datę wejścia w życie i stosowania przepisu nie wcześniej niż po jego publikacji. W konsekwencji sąd stosuje przepis do oceny zdarzeń prawnych i ich skutków powstających po tej dacie; wyjątkowo, jeśli taka jest wola ustawodawcy, skutki prawne zdarzeń zaistniałych pod rządem dawnego prawa określi na przyszłość według nowego przepisu (por. komentarz M.Pyziak - Szafnickiej do art. 3 KC). Wyrażona w art. 3 KC zasada lex retro non agit nakazuje skutki zdarzeń prawnych oceniać na podstawie ustawy, która obowiązuje w czasie, gdy dane zdarzenie nastąpiło. Tym samym, według reguł prawa międzyczasowego co do stosowania prawa materialnego, do czynności prawnych i innych zdarzeń stosuje się prawo obowiązujące w chwili dokonania czynności lub powstania zdarzeń prowadzących do określonych stosunków prawnych (por. wyrok SA w Katowicach z dnia 7 lipca 2010 roku, sygn. akt V ACa 99/10, wyrok SN z dnia 4 września 2008 roku, sygn. akt IV CSK 196/08).

Nie można natomiast zgodzić się z twierdzeniem, że dopuszczenie zawarcia umowy darowizny na wypadek śmierci prowadzi do obejścia przepisów o odpowiedzialności za długi spadkowe. Z tej perspektywy tego rodzaju darowizny nie różnią się od typowych darowizn - w żadnym przypadku ustawodawca nie przewidział odpowiedzialności obdarowanych za długi spadkowe. Abstrahując od oceny trafności takiego rozwiązania normatywnego, nie może być mowy o obejściu przepisów o odpowiedzialności za długi spadkowe. Co więcej, oceny, czy dokonanie konkretnej czynności prawnej służy obejściu prawa, należy zawsze dokonywać ad casum - w kontekście całego stanu faktycznego sprawy. Wymaga to bowiem zbadania zamiaru stron tej czynności prawnej. Trudno zatem się zgodzić na aprioryczne uznawanie konkretnych czynności prawnych za zdziałane w każdym wypadku in fraudem legis.

W 2009 r. Z. K. udzielił pełnomocnictwa (...) Centrum (...), (obecnie Kancelaria Radcy Prawnego P. P.), profesjonalnemu podmiotowi (prawnikowi) zajmującemu się zawodowo, w ramach prowadzonej działalności gospodarczej, dochodzeniem odszkodowań od towarzystw ubezpieczeniowych za szkody majątkowe i niemajątkowe na osobach, z tytułu czynów niedozwolonych, w tym „błędów medycznych”. Pełnomocnik ten zgłosił roszczenie odszkodowawcze wobec (...) S.A. w W. jako ubezpieczyciela, którego łączyła z pozwanym szpitalem umowa ubezpieczenia od odpowiedzialności cywilnej, obejmująca okres hospitalizacji powoda. Ubezpieczyciel, po przeanalizowaniu posiadanej dokumentacji oraz analizie akt toczącego się śledztwa uznał, że nie ma żadnych podstaw do przyjęcia jakiejkolwiek odpowiedzialności za zgłoszone szkody i odmówił powodowi wypłaty jakiegokolwiek świadczenia. Po otrzymaniu takiego stanowiska ubezpieczyciela szpitala powód, ani jego pełnomocnik nie podjęli żadnych dalszych kroków, mających na celu dochodzenie roszczeń od jakiegokolwiek podmiotu, w szczególności do dnia 17 stycznia 2012 r. nie wystąpili do Sądu z żadnym roszczeniem przeciwko samemu szpitalowi, choćby w postaci zawezwania do próby ugodowej. Stosowne powództwo zostało wytoczone samodzielnie przez powoda dopiero w styczniu 2012 r., a więc ponad 5 lat od zaistnienia zdarzenia szkodowego.

Podniósł, że Sąd pierwszej instancji nie wskazał do jakich ustalonych reguł dotyczących wykonywania szczepień, czy też nakazów i zakazów w tym zakresie się odwołuje i w jaki sposób te reguły, zostały naruszone. Jego zdaniem, w opinii biegli nie wymienili uchybień, czy też błędów terapeutycznych personelu medycznego, a jedynie wskazywali na powikłanie poszczepienne i podkreślali, że każda działalność medyczna łączy się z ryzykiem. Jego zdaniem wbrew przekonaniu Sądu pierwszej instancji opinia biegłych (pisemna i ustna) nie daje podstaw do oceny, że podanie szczepionki w styczniu 1988 r. „było przedwczesne", a więc za niezgodne ze standardami postępowania medycznego.

W sprzeciw od nakazu zapłaty (k. 27 - 30), pozwani wnieśli o oddalenie powództwa w całości podnosząc, że roszczenie powódki jest sprzeczne z zasadami współżycia społecznego i jako takie powinno zostać oddalone. Wskazali, że trzy dni po zbyciu lokalu przy ul. (...) w S. nabyli nieruchomość zabudowaną budynkiem mieszkalnym położoną za kwotę 250.000,00 zł, na zakup której to nieruchomości przeznaczyli całą sumę uzyskaną ze sprzedaży lokalu przy ul. (...), tj. 95.000,00 zł, a w celu pokrycia reszty zaciągnęli kredyt w wysokości 150.000,00 zł. Podnosili, że wprawdzie, ze względu na datę zbycia lokalu, przepis art. 68 ust. 2a ustawy o gospodarce nieruchomościami, w nowym brzmieniu tj. nadany ustawą z 24 sierpnia 2007 r. o zmianie ustawy o gospodarce nieruchomościami oraz niektórych innych ustaw, która przewidywała zwolnienie od obowiązku zwrotu gminie kwoty stanowiącej równowartość udzielonej bonifikaty, dla osób, które zbyły lokal kupiony od gminy na prewencyjnych zasadach a uzyskane ze sprzedaży środki przeznaczyły w ciągu 12 miesięcy na nabycie lokalu mieszkalnego lub nieruchomości wykorzystywanej na cele mieszkaniowe nie ma zastosowania do pozwanych, ale okoliczność ta- w ocenie pozwanych- nie stoi na przeszkodzie uznaniu, że zgłoszenie przez powódkę żądania zwrotu bonifikaty stanowi nadużycie prawa. Pozwani wskazali nadto, że na zbycie lokalu wpływ miała ich sytuacja osobista. W 1994 r. pozwani dokonali przysposobienia małoletniej M., a w roku 1996 przyjęli na wychowanie, jako rodzina zastępcza, pięcioletnią K., która od samego początku sprawiała poważne problemy wychowawcze. W 2001 r. problemy te zintensyfikowały się do tego stopnia, że zachowanie K. zaczęło zagrażać zdrowiu i życiu młodszego dziecka i wówczas pozwani podjęli decyzję o rozwiązaniu rodziny zastępczej. Cała sytuacja i związane z nią traumatyczne przeżycia, zmusiła ich do zmiany środowiska i poszukiwania nowego miejsca do osiedlenia

Wyrokiem z dnia 18 kwietnia 2013 r. Sąd Okręgowy w W. uchylił w całości nakaz zapłaty wydany w dniu 10 maja 2012 r., pod sygn. akt I Nc 109/12 i powództwo oddalił oraz zasądził od powoda na rzecz pozwanego kwotę 6.853 złote tytułem zwrotu kosztów postępowania.

Powódka wniosła o oddalenie apelacji pozwanego i zasądzenie kosztów w postępowaniu apelacyjnym.

Pozwany wniósł o oddalenie powództwa w całości.

Prawidłowo w tym kontekście Sąd Okręgowy wskazał na art. 5 KC, którego zastosowanie w realiach rozpoznawanej sprawy musi stanowić skuteczną podstawę oddalenia powództwa. Przede wszystkim należy stronie powodowej postawić zarzut braku właściwego, tj. profesjonalnego i spójnego przygotowania istotnych dokumentów. Z § 3 ust. 6 umowy stron wynika, że podmiot uzyskujący pomoc finansową Agencji, nie może uzyskać finasowania tych samych kosztów prowadzonej działalności z innych źródeł. Zatem rozliczony przez pozwaną podatek VAT, na podstawie stosownych przepisów, nie mógł być wliczony do kosztów działalności, na które Agencja udziela pomocy finansowej. Jednocześnie z załącznika nr 2 do zarządzenia nr 10 Prezesa (...) z dnia 19 lutego 2004 r. stanowiącego zasady udzielania pomocy finansowej podmiotom zajmującym się zbieraniem, przetwarzaniem na mączkę zwłok zwierzęcych bydła (…) lub ich części oraz transportem lub spalaniem mączek wyprodukowanych z tych zwłok, wynika, iż przez koszty związane z wykonywaniem działalności należy rozumieć (miedzy innymi) koszty podatków i opłat - rozdział I pkt 4 i 5.4 (k. (...)). Zaistniała więc niespójności treści między wymienionymi dokumentami. Pozwana pozostając w zaufaniu do swego kontrahenta mogła natomiast oczekiwać profesjonalnego i nie budzącego wątpliwości interpretacyjnych przygotowania dokumentów obowiązujących obie strony. Zdziwienie budzi również taka organizacja działalności Agencji, która nie zapewnia merytorycznej pomocy podmiotom, którym pomoc finansowa jest udzielania, a które nie zajmują się ani tworzeniem konstrukcji prawnych, ani ich wykładnią, są np. rolnikami Pozwana, co wynika z jej zeznań oraz zeznań świadka E. B., którym to zeznaniom w świetle zasad poprawności logicznej i doświadczenia życiowego nie można odmówić wiarygodności, starannie przygotowywała kolejne wnioski o wypłatę pomocy finansowej, usiłując skorzystać z pomocy pracowników powódki. Należy również zaznaczyć, że pozwana dokonała niezwłocznego zwrotu kwoty niezasadnie zaliczonej do kosztów refundowanych. Dlatego też, zdaniem Sądu II instancji, działania podjęte przez powodową Agencję (tj. wypowiedzenie umowy) znajdują oparcie w literalnym brzmieniu umowy, to już dotyczące żądania zwrotu udzielonej pomocy finansowej zostały podjęte z naruszeniem zasad współżycia społecznego. Ponadto w sytuacji, gdy chodzi o dystrybucję środków publicznych istotne znacznie ma prawidłowość ich wykorzystywania, a w realiach sprawy nie zaistniały ku temu żadne wątpliwości (cel umowy został zrealizowany). W konsekwencji odmowa udzielenia ochrony prawom podmiotowym Agencji (...) jest w rozpoznawanej sprawie uzasadniona zaistnieniem wyżej opisanych okoliczności, odmienne rozstrzygnięcie byłoby rażąco nieakceptowalne z punktu widzenia art. 5 KC.

Kolejną umową darowizny z dnia 12 lutego 2009 r. spadkodawca darował pozwanemu wszystkie pojazdy i maszyny rolnicze wchodzące w skład gospodarstwa rolnego w szczególności ciągnik Ursus C-330, ciągnik Ursus C-355 i przyczepy ciągnikowe o łącznej wartości 10.000 zł.

W rozstrzyganej sprawie przede wszystkim należało ocenić cel zawarcia umowy i udzielenia pomocy pozwanemu i w tym kontekście ocenić zasadność roszczenia o zwrot udzielonego wsparcia.

5. naruszenie przepisów prawa materialnego, a to art. 484 § 2 KC poprzez błędne przyjęcie, iż nie ma podstaw do zmniejszenia kary umownej.

Bezspornym było, iż:

O kosztach procesu Sąd pierwszej instancji orzekł na podstawie art. 98 § 1 KPC, obciążając stronę powodową, która przegrała sprawę, obowiązkiem zwrotu kosztów zastępstwa prawnego poniesionych przez pozwanych.

O kosztach postępowania apelacyjnego orzeczono na podstawie art. 108 § 1 KPC w zw. z art. 98 KPC. Na kwotę należną pozwanym z tego tytułu złożyły się:

Powód stał na stanowisku, że przejęcie jeziora przez Skarb Państwa napodstawie wyroku Sądu Powiatowego w W. z dnia 19 października 1972 roku było bezprawne. Wskazane orzeczenie potwierdziło zaistniały stan rzeczy i zchwilą jego uprawomocnienia nabycie własności nieruchomości przez Skarb Państwa stało się skuteczne. Wobec tego roszczenie odszkodowawcze powodawinno być rozpatrywane na gruncie art. 418 KC, który utracił moc w dniu 18 grudnia roku na podstawie wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 4 grudnia 2001 roku (SK 18/00, Dz.U. 2001 r. Nr 145, poz. 1638), z uwagi na jego niezgodność zart. 64 i art. 77 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, czego w swoichwywodach powód nie uwzględnił, powołując się wyłącznie na art. 18 ust. 2 prawawodnego z 1962 roku. Zatem powód winien wykazać przesłanki odpowiedzialnościodszkodowawczej pozwanego wskazane w art. 418 KC.

Sąd okręgowy dokonał wykładni umowy z 6 października 2011 r. uwzględniając reguły wykładni językowej w połączeniu z szerokim kontekstem w jakim doszło do jej zawarcia, uwzględniając przy tym relacje rodzinne oraz handlowe. Nie uszło uwadze Sądu pierwszej instancji, że zawarcie umowy było poprzedzone rokowaniami z udziałem osób trzecich, a umowa została zawarta przed notariuszem. Sąd Okręgowy dokonał w tym zakresie wyczerpujących ustaleń faktycznych w oparciu treść dokumentów oraz prawidłowo ocenione zeznania świadków i stron. W tej sytuacji brak jest podstaw do zakwestionowania ustaleń Sądu Okręgowego, że zgodny zamiar stron i cel umowy znajdują odzwierciedlenie w jej literalnym brzmieniu.

W chwili obecnej mimo zażywania lekarstw powód ma ataki padaczki mniej więcej dwa trzy razy w miesiącu. W 90% ataki mają miejsce w nocy.

Jednocześnie podkreślenia wymagało, że jak wynika z § 4 art. 819 KC bieg terminu przedawnienia uzależniony jest od zaistnienia określonych zdarzeń. Ponieważ ustawodawca w stosunku do przerwy biegu przedawnienia posłużył się zwrotem "także", oznacza to, że chodzi o zdarzenia o których mowa w art. 123 § 1 KC i dodatkowo takie, jak zgłoszenie ubezpieczycielowi tego roszczenia lub zgłoszenie zdarzenia objętego ubezpieczeniem.

W wyroku z dnia 5 czerwca 2007 r., sygn. akt I CSK 116/07 Sąd Najwyższy wskazał, że nawet jeżeli dopuścić uwzględnienie powództwa opozycyjnego na podstawie art. 5 KC, to mogło by to mieć miejsce tylko wówczas, gdyby po powstaniu tytułu egzekucyjnego nastąpiło zdarzenie wyjątkowe, które sprawiłoby, że wykonanie takiego orzeczenia sądu byłoby sprzeczne z zasadami współżycia społecznego. W rozpoznawanej zaś sprawie powódka nie wykazała, aby jej zły stan majątkowy był następstwem wyjątkowego zdarzenia zaistniałego po wydaniu przedmiotowego tytułu egzekucyjnego.

-art. 121 pkt 4 KC poprzez jego niezastosowanie w sytuacji gdy zachodziły przesłanki do uznania, iż powód nie mógł dochodzić swoich roszczeń ze względu na przeszkody mające charakter siły wyższej.

W aktach sprawy znajdowały się zwykły odpis zwykły księgi z dnia 23.06.2006 r.(k. 22) oraz odpis zupełny z księgi wg stanu na dzień 16.03.2011 r. k. 715). Z żadnego z tych dokumentów nie wynikało, by w dacie sporządzenia przez pozwanego do syndyka masy upadłości (...) S.A. pisma z dnia 9 lipca 2003 r. (k. 33) były wpisane do spornej księgi obciążenia hipoteczne. Trzeba tu jednak zaznaczyć, że obecnie wydawane odpisy zupełne zawierają historię wpisów wykreślonych od momentu wprowadzenia migracji ksiąg wieczystych do danego wydziału sądu rejonowego, czyli wpisy wykreślone zaczynają się od dat nie wcześniejszych niż w 2004 roku, przy czym nie we wszystkich sądach rejonowych system informatyczny (...) (księgi wieczyste elektroniczne) został wdrożony. Jeśli chodzi o Sąd Rejonowy dla W. w W. (...) Wydział (...), to w tym Sądzie datą wdrożenia systemu był 1.09.2004 r. Z tego względu mogła hipotetycznie zaistnieć taka stacja, że mimo tego, że przed 2004 r. były wpisane w spornej księdze wieczystej jakieś hipoteki, później wykreślone, to ich wykreślenie nie zostałoby ujawnione w odpisie zupełnym wydanym po 2004 r. Z tego względu w celu jednoznacznego ustalenia tej kwestii Sąd Apelacyjny podjął decyzję o dopuszczeniu dowodu z akt księgi, z której faktycznie wynika, iż takich wpisów w dacie sporządzenia przez pozwanego ww. pisma nie było. Fakt ten nie ma jednak zdaniem Sądu Apelacyjnego wpływu na ocenę podnoszonego przez powoda zarzutu nadużycia przez pozwanego prawa podmiotowego opartego na treści art. 5 KC z powodów jak wskazane wyżej.

W ocenie Sądu Okręgowego powództwo nie jest zasadne. W sprawie bezspornym jest, iż jedyną nieprawidłowością ze strony pozwanej przy wypełnianiu comiesięcznych wniosków o zwrot kosztów działalności było ujmowanie w tych kosztach podatku od towarów i usług. Z § 8 pkt b umowy wynika, iż jedną z przyczyn utraty prawa do pomocy finansowej jest brak udokumentowania kosztów. Pozwana pobrała nadmierną pomoc nie na skutek braku dokumentów źródłowych, ale na skutek błędu przy kwalifikacji kosztów, co zgodnie z treścią § 8 umowy nie stanowi przesłanki do utracenia prawa do pomocy ze strony (...). Istotnym jest również, iż pozwana, po powzięciu informacji o nadmiernie pobranej pomocy, sporną kwotę niezwłocznie zwróciła.

Powołując się na treść uzasadnienia wyroku SN z dnia 3 kwietnia 2009 r. sygn. akt II CSK 600/08, Sąd nadto podkreślił, iż właściciele lokali nie mogą w trybie przepisów cyt. wyżej ustawy, podejmować uchwał, które ingerowałyby w prawa odrębnej własności lokali, a tym bardziej do podejmowania uchwał zmierzających do likwidacji przedmiotu odrębnej własności. Odrębna własność lokalu, powstała i istniejąca zgodnie z przepisami ustawy jest prawem głównym, nieruchomość wspólna jest prawem niesamodzielnym, a jej funkcja w stosunku do prawa głównego jest służebna.

Sąd Okręgowy ocenił, że roszczenie objęte nakazem zapłaty z dnia 8 maja 2002 roku nie uległo przedawnieniu, albowiem kilkakrotnie było przerywane przez czynności przewidziane w art. 123 KC. Pierwszy raz bieg terminu przedawnienia został przerwany w chwili złożenia przez (...) spółka z o.o. we W. wniosku o wszczęcie egzekucji w sprawie II Km (...) prowadzonej przez komornika sądowego przy Sądzie Rejonowym w (...). Po zakończeniu tego postępowania termin 10 letni zaczął biec na nowo od chwili uprawomocnienia się postanowienia o umorzeniu postępowania egzekucyjnego z dnia 6 czerwca 2007 roku. Następnie bieg terminu przedawnienia został przerwany przez złożenie przez pozwaną wniosku o nadanie klauzuli wykonalności ww. nakazowi na podstawie art. 788 KPC, gdyż bez tej czynności pozwana nie mogła bowiem egzekwować należności nabytej od (...) spółka z o.o. Sąd Okręgowy uznał tą czynność za przedsięwziętą bezpośrednio w celu wyegzekwowania od dłużników nabytej w drodze cesji wierzytelności. W tym zakresie Sąd ten odwołał się do wyroku Sądu Najwyższego z 12 stycznia 2012 roku (sygn. akt II CSK 203/11), który wyraził tożsamy pogląd na gruncie wniosku o nadanie klauzuli wykonalności bankowemu tytułowi egzekucyjnemu oraz przerwaniu przez ten wniosek biegu przedawnienia. Następnie Sąd ten uznał, że bieg przedawnienia roszczenia został po raz kolejny przerwany z chwilą złożenia przez pozwaną wniosku o wszczęcie egzekucji w sprawie Km (...). Z chwilą więc umorzenia postępowania egzekucyjnego prowadzonego przez komornika sądowego przy Sądzie Rejonowym w (...) w sprawie o sygn. akt Km 1563/11 termin 10 letni przewidziany w art. 125 KC zaczął biec od początku. O kosztach procesu Sąd orzekł na podstawie art. 102 KPC uznając, że sytuacja majątkowa powoda usprawiedliwia w dostateczny sposób nieobciążenie go kosztami zastępstwa procesowego poniesionymi przez pozwaną.

W dniu 25.03.2010 r. (...) S. A. wystawiła (...) Spółce jawnej fakturę VAT nr (...) na kwotę 11.742,11 zł, z terminem płatności 24.05.2010 r. Do uregulowania pozostała kwota 11.526,16 zł. Zakupiony towar został wydany (...) Spółce jawnej w dniu 25.03.2010 r.

Od początku 2010 roku strony prowadziły negocjacje co do sposobu podziału majątku wspólnego. Korzystały z pomocy pośredników H.H. (1) i H.N. (1). Tak termin zapłaty jak i jej wysokość były przedmiotem negocjacji między stronami. Na początku powód domagał się kwoty 2.500.000 EUR za pozostawienie fermy żonie. Pod koniec rozmów w październiku 2011 r. powód domagał się zapłaty kwoty 2.300.000 EUR w terminie do końca 2011 r. Pozwana deklarowała zapłatę kwoty 2.150.000 EUR ale w terminie do dnia 31 marca 2012 r. Ostatecznie powód wyraził zgodę na kwotę 2.150.000 EUR, ale pod warunkiem że pierwsza rata 1.000.000 EUR zostanie zapłacona w terminie 14 dni od podpisani umowy a reszta do dnia 16 grudnia 2011 r.

Za bezzasadny Sąd uznał podniesiony przez pozwanego zarzut naruszenia zasad współżycia społecznego. Pozwany sugerował, że realizacja roszczenia o zachowek jest sprzeczna z wolą zmarłej, albowiem powódka została już wyposażona przez matkę w środki finansowe na zakup własnego mieszkania, natomiast pozwany miał otrzymać lokal po matce. Sąd miał na uwadze, że instytucja zachowku służy zabezpieczeniu interesów majątkowych osób najbliższych spadkodawcy, nawet wbrew jego woli, a zatem żądanie zachowku, nawet gdyby było niezgodne z wolą spadkodawczyni, nie narusza zasad współżycia społecznego. Chybiony okazał się również podniesiony przez pozwanego zarzut, iż powódka nie interesowała się matką i nie udzielała jej pomocy w chorobie. Przeprowadzone w sprawie w postępowanie dowodowe w szczególności zaś zeznania świadków D. K., A. B., S. D. (1), S. D. (2) i powódki wynika, że powódka odwiedzała matkę, woziła ją do lekarza a w ostatnim okresie przed śmiercią wprowadziła się do niej. Tę ostatnią okoliczność potwierdza również pozwany w swoich zeznaniach pomimo, że ocenia sposób sprawowania opieki przez powódkę nad matką negatywnie. Mając powyższe na względzie podniesiony przez pozwanego zarzut naruszenia zasad współżycia społecznego nie zasługiwał na uwzględnienie.

e) projekt pozwanej został oceniony bardzo wysoko i przyjęty do realizacji jako jeden z najlepszych na Śląsku, a wyniku jego realizacji działalność rozpoczęły 43 osoby, przy objęciu programem 90 osób, co stanowiło bardzo dobry wynik.

Wszystko to prowadzi do konstatacji, iż Sąd Okręgowy nie rozpoznał istoty sprawy, co na podstawie art. 385 § 4 KPC i 108 § 2 KPC implikuje orzeczenie jak na wstępie.

2. zasądzenie od Skarbu Państwa na rzecz adw. D.H. kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej powodowi z urzędu w postępowaniu przed Sądem I i II instancji według norm przepisanych.

Nakazem zapłaty wydanym w postępowaniu upominawczym w dniu 30 września 2011 r. Sąd Okręgowy w Łodzi zasądził od pozwanego na rzecz powoda kwotę 238.020,37 zł z ustawowymi odsetkami od dnia 12 września 2011 r. do dnia zapłaty oraz kwotę 2.976 zł tytułem opłaty sądowej i kwotę 7.217 zł tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego.

Wskazując na powyższe zarzuty pozwany wniósł o zamianę zaskarżonego wyroku przez oddalenie powództwa w całości przez uchylenie nakazu zapłaty z dnia 30 maja 2011 r., sygn. akt I Nc 45/11 oraz zasądzenie kosztów procesu.

w pozostałym zakresie powództwo oddalił i w pkt. 3 zniósł pomiędzy stronami koszty postępowania. Nadto Sąd Okręgowy w Katowicach nakazał pobrać od pozwanego na rzecz Skarbu Państwa - Sądu Okręgowego w Katowicach kwotę 25.670 zł tytułem części opłaty, od uiszczenia której powodowie byli zwolnieni; odstąpił od obciążenia powodów pozostałą częścią kosztów wynagrodzenia biegłego i nadał wyrokowi w punkcie 1 rygor natychmiastowej wykonalności.

prawo do nich, byli zatem w dobrej wierze. Skoro zachodziła możliwość zastosowania przepisów art. 226 KC w zw. z art. 230 KC i w ten sposób rozliczyć poczynione nakłady na nieruchomość, to tym samym nie zachodziła podstawa do zastosowania art. 405 KC, który ma zastosowanie wówczas, gdy ani umowa stron, ani przepisy regulujące dany stosunek prawny, ani nie ma podstaw do zastosowania wprost lub odpowiednio regulacji zawartych w art. 224 - 226 KC.

W odpowiedzi na apelację pozwany domagał się jej oddalenia oraz zasądzenia od powodów kosztów postępowania apelacyjnego.

- przeświadczenie pozwanych o braku obowiązku zwrotu bonifikaty i prawie swobodnego dysponowania nabytym lokalem przy ul. (...) w S., wynikające z treści samej umowy sprzedaży i protokołu negocjacji, a przede wszystkim z faktu przemilczenia przez powódkę

- fakt, iż decyzja pozwanych o odsprzedaży lokalu podyktowana koniecznością życiową i przeznaczenie środków z odsprzedaży lokalu w całości na cele mieszkaniowe,

W wyniku dalszej wymiany korespondencji między stronami nie doszło do porozumienia między powodem a pozwanym. W dniu 14 marca 2012 r. powód dostarczył pozwanemu fakturę na kwotę 111.766,40 zł, ale pozwany zwrócił tę fakturę, odmawiając zapłaty za wskazane w niej świadczenia. Następnie pismem z dnia 17 kwietnia 2012 r. powód wezwał pozwanego do zapłaty kwoty 111.766,40 zł. Wezwanie okazało się bezskuteczne.

Co do zarzutu naruszenia art. 328 § 2 KPC można tylko dodać, że przepis ten wyjątkowo będzie uzasadniał wniosek apelacyjny o uchylenie wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania - gdy sposób sporządzenia uzasadnienia uniemożliwia zrozumienie toku rozumowania sądu, które doprowadziło do wydania wyroku oznaczonej treści. Takiej wady zaskarżone orzeczenie nie zawiera.

Sąd Apelacyjny miał na uwadze, co następuje:

3.Rację ma strona pozwana, że zawarcie 22 października 2010 r. umowy powierniczej stanowiło wykonanie umowy stron z 3 listopada 2009 r. Z tym wszakże zastrzeżeniem, że okoliczność ta pozostaje bez wpływu na treść obowiązku powoda względem pozwanej, a polegającego na wypłacie wynagrodzenia za świadczoną usługę. Stosownie do postanowień podstawowej umowy strona pozwana zobowiązała się do zbycia opisanych pakietów akcji/udziałów opisanych spółek, zaś podstawą ustalenia wynagrodzenia prowizyjnego (7 %) do wypłaty którego obowiązany była strona powodowa była całość kwoty uzyskanej ze zbycia praw powoda do opisanych spółek.. W sytuacji, w której umowa powiernicza nie prowadziła do zbycia, lecz jako taka stanowiła kolejną podstawę dla prowadzenia sprzedaży pakietów akcji/udziałów spółek przez inny od pozwanego podmiot, to i nie ma podstawy dla ustalenia wynagrodzenia pozwanej z tego tytułu. Na marginesie należy zauważyć, że rozwiązanie proponowane przez stronę pozwaną nie tylko nie znajduje oparcia w postanowieniach umowy z 3 listopada 2009 r. ale i koliduje z tą umową, w warunkach w których
Głosuj (0)

jaknapisacaktoskarzenia 13:07:15 9/04/2018 [Powrót] Komentuj







Site
Odwiedziło 1017 osób.
Strona Główna



Link Me

Dodaj do Ulubionych

Friends


Book
Księga Gości ||0 || Dodaj do Księgi

Old Book
2018
Kwiecień


Top